Waży się przyszłość regionu Trójmorza a Polski nie ma przy stole obrad.
Czas na państwową odpowiedzialność. Prezydent musi włączyć się w rozmowy z USA na temat przyszłości Ukrainy i całego regionu – oraz zbudować geopolityczną siłę Europy Trójmorza.

Europa stoi dziś w obliczu najbardziej niebezpiecznego okresu od czasów zimnej wojny. Rosyjski imperializm, wzmocniony wojną przeciwko Ukrainie i kryzysem przywództwa w Unii Europejskiej, szuka okazji do poszerzania swojej strefy wpływów. Kreml doskonale widzi słabość oraz podziały Zachodu — i właśnie z nich korzysta.

W takiej sytuacji Polska powinna być jednym z kluczowych graczy polityki europejskiej i transatlantyckiej. Tymczasem wewnętrzne spory oraz napięcia w relacjach między rządem a sojusznikami w Europie doprowadziły do marginalizacji głosu Warszawy. Premier Donald Tusk zamiast umacniać pozycję Polski, staje się politykiem coraz częściej pomijanym — czy to w Berlinie i Paryżu, nie wspominajac nawet o Waszyngtonie.

To nie jest już wyłącznie problem prestiżu. To jest problem bezpieczeństwa państwa.

W zeszłą niedzielę 23 listopada odbyly się rozmowy w Genewie na temat zakończenia wojny na Ukrainie w których wzięły udział USA, Ukraina, Francja Niemcy i Wie;lka Brytania. Nie było tam Polski jako przedstawiciela interersów Europy środkowo-wschodniej, byłych krajów obozu sowieckiego. To afront dla Polski, jako niekwestionowanego lidera tych krajów i całego regionu. W następnym spotkaniu Polska musi wziąć udział.

Kiedy premier jest izolowany, państwo traci wpływy. A tracić ich dziś nie możemy.

Jeżeli premier staje się politykiem, którego część przywódców Zachodu ignoruje lub marginalizuje, to spada zdolność Polski do realnego wpływania na:

bezpieczenstwo i interesy Polski
skalę i tempo pomocy dla Ukrainy,
obecność wojsk USA w Polsce i regionie,
odstraszanie Rosji,
bezpieczeństwo energetyczne,
przyszły kształt Unii Europejskiej.

W takiej sytuacji obowiązkiem państwa polskiego jest uruchomić alternatywne kanały dyplomatyczne.
I tu naturalnie pojawia się rola Prezydenta RP, Karola Nawrockiego — najwyższego przedstawiciela Rzeczypospolitej w stosunkach międzynarodowych.

To nie jest „obejście rządu”. To jest wykorzystanie wszystkich konstytucyjnych narzędzi, aby chronić bezpieczeństwo Polski.

Prezydent jako głos Polski w USA – w porozumieniu z rządem

Konstytucja jasno określa:

rząd prowadzi politykę zagraniczną,
prezydent reprezentuje państwo na zewnątrz,
obie instytucje muszą współdziałać.

Dlatego konieczne jest:

Opracowanie wspólnego stanowiska rządu i prezydenta zgodnie z art. 10 polskiej konstytucji w sprawach strategicznych: Ukrainy, NATO, odstraszania Rosji, obecności wojsk USA.Premier Tusk musi tutaj przeskoczyć swój cień i w imieniu rządu zaprosić preyzdenta Nawrockiego do działań dla dobra Polski.
Powierzenie prezydentowi misji politycznej do Waszyngtonu, gdzie będzie mógł skutecznie, bez obciążeń politycznych, rozmawiać z władzami USA oraz Donaldem Trumpem o roli Polski w ksztaltowaniu przyszlosci regionu Trójmorza.
Odbudowanie transatlantyckiej pozycji Polski poprzez jednolity, wspólny głos najważniejszych instytucji państwa.

To nie jest „gest polityczny”.
To jest instrument przetrwania w sytuacji narastającego zagrożenia geopolitycznego.

Europa Środkowa się budzi. Trójmorze musi stać się realną siłą – z Polską jako liderem.

Współczesna geopolityka jasno pokazuje:
Europa Zachodnia nie rozumie roli Europy Trojmorza w obecnej sytuacji i traci zdolność do realnego myślenia strategicznego, a jej polityka wobec Rosji od dwóch dekad okazuje się katastrofalnie naiwna.

Dlatego dziś potrzebna jest nowa architektura bezpieczeństwa Europy Środkowej — silny blok państw między Bałtykiem, Adriatykiem i Morzem Czarnym.

Nie jako „projekt gospodarczy”, ale jako realny obóz geopolityczny zdolny powstrzymać Rosję i wzmocnić bezpieczeństwo NATO.

Współczesne Trójmorze powinno objąć między innymi:

Szwecję i Finlandię – nowy filar NATO na północy,
Litwę, Łotwę, Estonię – państwa frontowe,
Białoruś po przyszłych przemianach demokratycznych – kluczowy bufor bezpieczeństwa,
Ukrainę – centrum walki o przyszłość Europy,
Polskę – naturalny lider regionu,
Słowację, Czechy, Węgry – strategiczny most do Europy Zachodniej,
Rumunię i Bułgarię – obrońców południowej flanki,
Turcję – potężne państwo łączące Morze Czarne z Bliskim Wschodem.

To byłaby najsilniejsza struktura bezpieczeństwa w Europie od rozszerzenia NATO, z Polską w centrum — tak jak każe historia, położenie i potencjał demograficzny.

Dlaczego Polska powinna przewodzić temu obozowi?

Bo jest jedynym państwem regionu, które:

ma realną armię,
ma gospodarkę zdolną do szybkiego wzrostu,
ma kluczowe położenie militarne,
ma doświadczenie w konfrontacji z Rosją z którą wygrałą wojnę w latach 1919-1921
ma polityczną zdolność do koordynacji regionu.

Ale by to zrobić, Polska musi odzyskać wpływy w Waszyngtonie — bez zaangażowania USA żaden projekt bezpieczeństwa Europy Środkowej nie ma sensu.

Dlatego tak ważne jest, aby prezydent w porozumieniu z rządem natychmiast podjął rozmowy z administracją amerykańską.

Polska musi działać jak państwo, nie jak zbiór zwaśnionych obozów

W obliczu rosyjskiego imperializmu i wojny na Ukrainie, państwo polskie nie może pozwolić sobie na utratę wpływów, chaos personalny i partyjniackie wojny, które wyniszczają naszą wiarygodność i moce.

Dzisiejsza sytuacja wymaga:

jedności instytucji,
współpracy rządu i prezydenta,
przełamania izolacji międzynarodowej,
budowy realnej osi bezpieczeństwa Trójmorza,
powrotu Polski do roli lidera regionu.

To nie jest czas na retorykę.
To jest czas na działanie.

Jeśli Polska nie wykorzysta tej szansy — skorzysta na tym Rosja.
Jeśli Polska wykorzysta ją w pełni — wzmocni bezpieczeństwo całego regionu.

Koncepcja rozszerzonego Trójmorza

Idea Trójmorza zakłada zacieśnienie współpracy między państwami regionu i wykorzystanie własnych niebagatelnych zasobów. Państwa regionu mają za sobą wiele konfliktów z Rosją od Bałtyku, przez Europę Środkową, po Morze Czarne. Rozszerzona wersja Trójmorza obejmuje:

Północ: Finlandia, Szwecja, państwa bałtyckie
Środkowa Europa: Polska, Czechy, Słowacja, Węgry
Południe: Rumunia, Bułgaria, Turcja ewentualnie Grecja
Wschodnia flanka: Ukraina, w przyszłości demokratyczna Białoruś

Celem jest stworzenie spójnego pasa bezpieczeństwa, który zwiększa odporność regionu na presję Rosji, poprawia koordynację militarną, energetyczną i infrastrukturalną oraz wzmacnia pozycję polityczną państw regionu w UE i NATO. Polska, z racji położenia, doświadczenia historycznego i potencjału militarnego, może pełnić rolę lidera tego obozu.

Doświadczenia strategiczne Turcji, Rumunii i Finlandii z Rosją

Turcja

XVI–XIX w. — 12 wojen rosyjsko-tureckich, m.in. utrata Krymu w 1783 r.
1952 — wstąpienie Turcji do NATO, zabezpieczenie południowej flanki ZSRR.
2015 — zestrzelenie rosyjskiego Su-24 przez Turcję; wprowadzenie sankcji przez Rosję.
2017 — zakup systemu S-400 mimo sprzeciwu USA; skutkowało sankcjami i wykluczeniem z programu F-35.
Syria i Kaukaz — konflikt i współpraca taktyczna, np. użycie dronów Bayraktar TB2 w 2020 r.

Wniosek: Turcja zna Rosję zarówno jako agresora, jak i partnera do pragmatycznych, taktycznych ustaleń.

Rumunia

XIX w. — utrata Besarabii (1812, 1940) na rzecz Rosji/ZSRR.
1944–1958 — okupacja sowiecka i wprowadzenie komunizmu.
Zimna wojna — sprzeciw Ceaușescu wobec Kremla, mimo pozostania w strefie wpływów ZSRR.
Po 2014 r. — wzmocnienie obecności NATO; uruchomienie w 2016 r. systemu Aegis Ashore w Deveselu.
2022–2024 — wsparcie logistyki i transportu Ukrainy; kilkukrotne naruszenia granicy przez rosyjskie drony.

Wniosek: Rumunia konsekwentnie postrzega Rosję jako główne zagrożenie regionalne i inwestuje w sojusze obronne.

Finlandia

1939–1940 — wojna zimowa; utrata 11% terytorium, 25 tys. ofiar.
1941–1944 — wojna kontynuacyjna; kolejne straty terytorialne i reparacje.
1948–1991 — „finlandyzacja”: ograniczona suwerenność, wymuszone konsultacje strategiczne z Moskwą.
Po 1991 — wejście do UE (1995), rozwój obrony narodowej opartej na rezerwach (~900 tys.).
2022–2023 — szybkie wejście do NATO po agresji Rosji na Ukrainę; wzmocnienie granic, przeciwdziałanie hybrydowym atakom.

Wniosek: Finlandia traktuje Rosję jako bezpośrednie zagrożenie; wejście do NATO jest elementem trwałego zabezpieczenia interesu narodowego.

Wnioski strategiczne i rekomendacje

Współpraca rządu i prezydenta Polski z USA jest konieczna, aby utrzymać realny wpływ Polski na własne położenie, na decyzje w NATO i wsparcie dla Ukrainy.
Rozszerzone Trójmorze może stać się nowym filarem bezpieczeństwa Europy Środkowej i Południołwo-Wschodniej i szansą na rozwój dla wszystkich ucczestników inicjatywy.
Doświadczenia Turcji, Rumunii i Finlandii i Polski pokazują, że skuteczna obrona przed Rosją wymaga przede wszystkim oparcia się o własne siły i możliwości regionu ale też:
- silnej pozycji w strukturach sojuszniczych (NATO),
- strategicznej współpracy regionalnej,
- zdolności do pragmatycznej koordynacji wojskowej i politycznej.
- Polska, pełniąc rolę lidera Trójmorza, może integrować kraje regionu o podobnych doświadczeniach, przyczyniając się do powstania spójnego pasa odporności militarnie i politycznie.

Ostateczna rekomendacja: Polska powinna natychmiast uruchomić własne mechanizmy współpracy instytucjonalnej, w tym dialog rządu z prezydentem w sprawie współpracy z USA, Wielką Brytanią i Unią Europejską oraz podjąć inicjatywę wobec państw Trójmorza, wykorzystując doświadczenia Turcji, Rumunii i Finlandii jako przykłady strategicznej odporności wobec Rosji.

Waży się przyszłość regionu Trójmorza a Polski nie ma przy stole obrad. Czas na państwową odpowiedzialność. Prezydent musi włączyć się w rozmowy z USA na temat przyszłości Ukrainy i całego regionu – oraz zbudować geopolityczną siłę Europy Trójmorza.